Μελαγχολώ άρα υπάρχω

To post or not to post this is the question
Μικρά σχέδια για μικρές-μεγάλες σκέψεις.

Μελαγχολώ άρα υπάρχω

Και πώς να μη μελαγχολεί κανείς με όσα τον περιτριγυρίζουν. Ζούμε σε παράλογες αποπνικτικές μέρες. Ένταση, διχόνοια και φανατισμός παντού. Ξαφνικά γέμισε ο τόπος με φρενοβλαβείς που απειλούν να σφάξουν συμπολίτες (ο λόγος γνωστός). Με ανθρώπους που ενώ θα έπρεπε να λάβουν κάποια ιατρική βοήθεια παρακινούνται και στρατολογούνται αντ' αυτού από παραθρησκευτικές και παρακρατικές σέκτες. Και μια πονηρή σκέψη. Μήπως για αυτό το λόγο παγκοσμίως παραμελείται ο τομέας της ψυχικής υγείας; Για να υπάρχουν εύκολα χειραγωγίσιμοι άνθρωποι; Λέω εγώ τώρα...

Ναι είναι αλήθεια

Κάποιοι θέλουν να είναι δίπλα σου μόνο και μόνο για να μετράνε πόσες φορές έπεσες και να σου κουνάνε χαιρέκακα το δάχτυλο. Τάχα μου από αγωνία για την πρόοδό σου την οποία μάλλον δεν την βλέπουν γιατί πολύ απλά θέλουν να κατακτήσεις τους στόχους που μόνο εκείνοι θεωρούν αξιόλογους και μόνο τότε θα καταδεχτούν να σου πούνε μπράβο. Είναι οι γνωστοί τύπου πού ότι και να κάνεις θα σου πουν: "Ναι αλλά κοίτα ο άλλος, έγινε πλανητάρχης εσύ τι έκανες; Τίποτα." 

Αυτοί οι κάποιοι τρέφονται από τη θλίψη σου μα σαν αδιαφορήσεις για τη γνώμη τους και τους κάνεις πέρα καταπίνουν τελικά το ίδιο τους το φαρμάκι και αρρωσταίνουν. 

Συμβαίνει συχνά 

Τι φοβερό τι τρομερό να είναι στο σπίτι καθαρό
και τι σπουδαίο να έχεις σπιτικό ωραίο!

Ενίοτε τα ξύλα και τα τούβλα για κάποιους έχουν μεγαλύτερη αξία από αυτούς που ζουν μέσα σε ένα σπίτι.

Όποιος έχει φάει ξύλο στη ζωή του επειδή λέρωσε το χαλί της μαμάς να σηκώσει χέρι. Ή όποιος παραμελήθηκε γιατί έλειπαν οι γονείς πολλές ώρες στη δουλειά για να χτίσουν ένα πολυτελέστερο σπίτι. Ή όποιος έπρεπε να μείνει σε ένα σπίτι που τον πλάκωνε γιατί ήταν το πατρικό κι έπρεπε να τιμήσει τον γονέα. Ή όποιος έπρεπε να δουλέψει για να ξεπληρώσει τα χρέη του γονέα και να σωθεί ένα σπίτι που αγαπούσε ένας πατέρας ή μια μητέρα. Και ένα σωρό άλλα που, που μας θυμίζουν πως τα σπίτια είναι για να τα ζηλεύουν οι γείτονες και οι μουσαφίρηδες και όχι για να τα χαίρονται οι ένοικοι. 



Άντε πάρε όμως και μια Θεσσαλονίκη για το τέλος να γλυκαθείς...