Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Fashion time

Είτε τρελά κοκέτες, είτε πιο άνετες η μόδα είναι είναι αναμφισβήτητα κομμάτι της ζωής μας. Είναι ο τρόπος που αναδεικνύουμε ή καμουφλάρουμε τον εαυτό μας. Ο τρόπος που μεταμορφωνόμαστε ή ο τρόπος που επικοινωνούμε. Γιατί εν τέλει το στυλ είναι μία γλώσσα επικοινωνίας. Μιλάει για μας χωρίς να αρθρώσουμε λέξη, περνάει τα μηνύματά μας και υπογραμμίζει η διάθεση μας.


Δεν είμαι fashion blogger, τουλάχιστον με την έννοια του να ποζάρω και να διαφημίζω αλλά τη μόδα την αγαπώ από τη σκοπιά της προσωπικής έκφρασης. Για αυτό σας παρουσιάζω μια γεύση από την ψηφιακή μου collection. Μια σειρά εικονογραφήσεων που κυκλοφορούν στο προσωπικό μου e-shop Prints of Petaloti


Πάντα προτιμώ το στυλ του δρόμου, το ανέμελο και άνετο. Κάτι που να ταιριάζει σε πολύωρες αστικές εξορμήσεις. 





Ετικέτες

Σχόλια

  1. Katerina V • Pause blog2 Νοεμβρίου 2017 στις 5:25 μ.μ.

    Πάντα ήξερα ότι έχεις πολλά ταλέντα, αλλά εσύ βρε παιδί μου το τερμάτισες!
    Απίστευτα σχέδια μπράβο σου Χριστινιώ μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Giannis Pit.2 Νοεμβρίου 2017 στις 5:51 μ.μ.

    Καλησπέρα Χριστίνα και καλό μήνα.
    Πραγματικά πολυτάλαντη και σε χαίρομαι.
    Ταπεινή μου άποψη ότι είναι διαφορετικό πράγμα το στυλ από τη μόδα. Θεωρώ ότι η μόδα εντάσσεται σε προκαθορισμένους κανόνες και πρότυπα που έρχονται από τα πάνω.
    Εξαίρετη δουλειά.
    Τα φιλιά μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Unknown2 Νοεμβρίου 2017 στις 9:14 μ.μ.

    Γεια σου Χριστινακι μου ....υπεροχες εικονες !!!!
    καλο και δημιουργικο μηνα !!!
    φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Mia17 Νοεμβρίου 2017 στις 10:01 μ.μ.

    Μα τι όμορφα! Πολλά φιλιά, Χριστίνα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αν είσαι φίλος καλοδεχούμενος, αν ήρθες να σπαμάρεις σκέψου το ξανά!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το μικρό και το μεγάλο κακό

  Η προαιώνια μάχη καλού και κακού δεν έχει σιγάσει ποτέ πάνω στον κόσμο. Η πρόοδος του αιώνα όμως γεννά την προσδοκία για μια καλύτερη ανθρωπότητα που επιλέγει συνειδητά το καλό. Κι αυτή η προσδοκία κάθε μέρα ματαιώνεται. Όλοι μας θεατές μιας συνθήκης όπου συνάνθρωποι μας χειροκροτούν την φρίκη ντύνοντάς την με σενάρια και αφηγήματα που τους εξυπηρετούν. Κι ενώ δεν υπάρχει κάτι πιο κραυγαλέα άδικο και εγκληματικό από τη βασανιστική θανάτωση παιδιών κάποιοι χαίρονται με αυτό και στηρίζουν κάθε πράξη βίας. Κι αυτό είναι μια πικρή αλήθεια. Μια τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει επιλέξει το κακό και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Όλες οι φωνές δικαιοσύνης μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυρες. Κι αφού αυτό το κακό δεν μπορεί να νικηθεί τι άλλο μας μέλλει να κάνουμε; Ίσως να αναζητήσουμε το μικρό καθημερινό κακό που τρώει τις ζωές μας. Το κακό στον κοντινό μας περίγυρό, το κακό μέσα μας. Κάτι μας διαφεύγει, κάτι δεν βλέπουμε. Κι αν αυτός ο κό...
3 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα

Ιαπωνία - Το Δέντρο των Bloggers

Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα  Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά  να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα.  ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου  
37 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα

Αναβράζον #1

  Είναι η ζωή ένα ψέμα; Μια προσομοίωση, ένα matrix; Τι μας κρύβουν τέλος πάντων; Ποιο από όλα τα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων γνωρίζει την πάσα αλήθεια να αποταθώ βρε αδερφέ; Αν και την έχω σακουλευτεί τη δουλειά ό,τι όλοι πουλάνε τον παπά τους για την κονόμα. Τα πράγματα είναι πιο απλά, εξωφρενικά απλά. Ο πλανήτης κατοικείται από μεγάλα νήπια που παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους. Το σύμπαν μας έχει πετάξει σε ένα νηπιαγωγείο πεντάχρονων σε sugar rush που πλακώνονται μεταξύ τους. Ο λόγος; Μάλλον η προπόνηση ψυχής και πνεύματος. Τι έτσι εύκολα γίνεται κανείς Jedi; Αμ δε! Ο πλανήτης Γη είναι το γυμναστήριο του γαλαξία. Σε αυτό ακριβώς το σημείο εμφανίζεται ένα συννεφάκι από πάνω μου κι ένα χέρι μου κατεβάζει μια εφημερίδα στο κεφάλι. «Μωρή τρελή, κόσμος σκοτώνεται, βρέφη και παιδιά ζούνε τον εφιάλτη του πολέμου κι εσύ πουλάς πνεύμα και χιούμορ;». Δε μπορώ να το αρνηθώ, όσο σκληρός κι αν είναι ο πόνος του άλλου στο τέλος πάντα ο άνθρωπος θα ανησυχεί για τη δική του ζωή, για τη δική του ζ...
2 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα