Ένα ευχαριστώ για αντίο...

Η καρδιά αυτού που αγαπά, έχει φτερά για να ζεστάνει πολλές ψυχές. Να δώσει στοργή και φροντίδα. Να δώσει κατευθύνσεις και όραμα. Ώθηση για ζωή και δύναμη για τα δύσκολα.

 Η καρδιά αυτού που αγαπά, είναι σαν τον νερόλακο μέσα στην έρημο, που μαζεύει όλα τα κυνηγημένα αγρίμια γύρω του για να ξεδιψάσουν. 

Η καρδιά αυτού που αγαπά δεν λογαριάζει πόλεμο, φτώχεια, εξορία, μήτε αδικία. Χτυπάει δυνατά γιατί ανασαίνει μόνο για τους άλλους. 

Πόσα αλήθεια χρωστάμε στους ανθρώπους με τέτοια καρδιά; Που μας αγαπούσαν πριν ακόμα γεννηθούμε, που μόχθησαν για να μας γεννήσουν σε έναν καλύτερο κόσμο. Που πάλεψαν με τα γηρατειά και το θάνατο για να κρατηθούν στη ζωή και να μη μας αφήσουν μόνους μας στα δύσκολα. Που γίνονται οι αόρατοι προστάτες μας όταν ανεβαίνουν στον ουρανό. 

Πόσα χρωστάμε σε αυτούς τους ανθρώπους που στράγγισαν το αίμα τους για χάρη μας; Εμάς, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, τα ανίψια τους, τα ψυχοπαίδια τους. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι γονείς μόνο στα δικά τους παιδιά, αλλά είναι γονείς και σε όλα τα παιδιά που προστάτεψαν με την αγάπη τους και τα αγαθά τους έργα. 

Τρέμει και η δική μου η καρδιά όταν θα πεθάνει και ο τελευταίος γέροντας εκείνης της γενιάς που έζησε τα γεγονότα του 40, που πολέμησε στα βουνά για χάρη μας. Για μας που μας αγάπησε πριν ακόμα γεννηθούμε. 

Ποιος θα μας διδάξει την ιστορία μας όταν θα υπάρχουν πια μόνο ψεύτες; Ποιος θα μας διδάξει την αγάπη όταν θα υπάρχουν πια μόνο τυχοδιώκτες; 

Κι αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν τόση δύναμη να μας αγκαλιάζουν και να μας προστατεύουν όσο ήταν ζωντανοί, είναι ασύλληπτο το πόση δύναμη θα έχουν από κει ψηλά στον ουρανό. Να ναι όμορφο το ταξίδι τους και αναπαυμένη η ψυχή τους και να χουν το νου τους σε εμάς εδώ στα σκοτεινά, που παραμονεύει το κακό σε κάθε γωνιά...