ΓΑΤΟΣΦΑΙΡΑ

Πλησίαζε του Αγίου Δημητρίου και για πρώτη φορά δε μου είχε μείνει μία για να πάρω ένα αξιοπρεπές δώρο για τον άντρα μου που είχε τα γενέθλιά του. Ανήμερα μάλιστα της γιορτής   είχα κανονίσει να πάω για μελέτη στον υδροβιότοπο της Επανομής (δουλειά που έπρεπε να γίνει πάση θυσία).  Το τοπίο ήταν μαγευτικό. Για παρέα είχα μαζί μου την κουνιάδα μου η οποία είχε επίσης τα γενέθλιά της ! (Τζόκερ η πεθερά μου, δύο στα δύο παιδιά τα είχε γεννήσει ίδια μέρα. Του Αγίου Δημητρίου!) Κουλό; Πέντε ώρες περπατούσαμε και ούτε που καταλάβαμε πως πέρασε η ώρα. Κι εκεί κοντά στις όχθες τις λίμνης μου έσκασε η ιδέα να πάω για δώρο στον   άντρα μου μία φωτογραφία. Γιατί όχι;; Κάποιες φωτογραφίες αξίζουν μια περιουσία. Ποτέ δεν ξέρεις. Σήμερα γιορτάζουν πολλά σπιτικά για τον προφανή λόγο κι ειδικά εδώ πάνω στη Θεσσαλονίκη που ο ¨Αγιος Δημήτριος είναι το καμάρι της πόλης, δε φαντάζεστε τι γίνεται! Εμείς γιορτάζουμε γιατί έχουμε γενέθλια! Χρόνια πολλά σε όλους...

Εσύ έχεις σκεφτεί ποιο τραγούδι θα ήθελες στην...κηδεία σου;... Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί κάθε φορά που αναφερόμαστε σε ένα περιστατικό θανάτου, όλοι τρομοκρατούνται κι αρχίζουν τα «χτύπα ξύλο» και «τα κουνήσου από τη θέση σου» και τα «αχ ας αλλάξουμε θέμα». Από όσο ξέρω είμαστε περαστικοί από αυτήν τη ζωή κι όπως ήρθαμε έτσι θα φύγουμε. Η λογική του ότι οι κουβέντες περί θανάτου είναι γρουσουζιά με εξοργίζει. Αν αρνούμαστε κάτι τόσο φυσιολογικό είναι λογικότατο μετά να έχουμε και πρόβλημα να το αντιμετωπίσουμε. Οι περισσότερες καταθλίψεις που ξέρω προέρχονται από αυτήν την άρνηση του θανάτου. Άνθρωποι που αρρωσταίνουν επειδή δεν μπορούν να αποδεχθούν την απώλεια, λες και έχουν υπογράψει συμβόλαιο με τον Άγιο Πέτρο.  Ο μοναδικός θάνατος που μπορεί να έχει νόημα να μας ισοπεδώνει είναι ο άδικος θάνατος, αλλά κι αυτό πιστεύω υπόκεινται σε πολλαπλούς παράγοντες που θα πρέπει να τους υπολογίζουμε κάθε ώρα και κάθε στιγμή.  Περί θανάτου ο λόγος λοιπόν ...

Με τη βροχή τα σαλιγκάρια, με τη βροχούλα κι εγώ.   Αθλητικά παπούτσια, φουξ τσάντα, φιστικί χειροποίητο do it yourself πλεκτό πανωφόρι και ροζ σκουφί. Ενδεχομένως με ένα καλύτερο σκούφο να περνιόμουν και για χίπστερ. Σιγά με τέτοιο κατακλυσμό μη κάθεται ο κόσμος να κοιτάει εμένα. Όρεξη με είχε! Εμε εσύ είσαι που το λες; Ειδικά με τέτοιο παλιόκαιρο και τέτοιο γενικότερο ψυχοπλάκωμα, όλοι προσέχουν μια παρδαλή τρελή που έχει ντυθεί πελώριο φιστίκι και βγάζει φωτογραφίες στη μέση του δρόμου κάτω από τη βροχή!  Πρώτη στάση στην Αγία Σοφίας με Ερμού κι ένας γύφτος παλιατζής και πλακατζής, κορνάρει και σταματάει το ντάτσουν και την κυκλοφορία για να με καλαμπουρίσει.  -Φιλινάδα, φιλινάδα! Ντε μι τραβάς κι εμένα μια φουτογραφία που είμι ωραίος;  -Όσες θες!  Άλλα πάνω στη στροφή και την κίνηση πού να γίνει δουλειά;   Πάντως το γεγονός είναι πως είδε ο γύφτος τη γενιά του κι αγάλλιασε η καρδιά του!   Όχι τίποτις άλλο δηλαδής, ...

Σήμερα ήταν η μέρα που θα γινόταν το οριστικό ξεκαθάρισμα των χαμένων διδακτικών μονάδων. Οι κοπέλες της γραμματείας με περίμεναν παραδόξως κι αυτές με αγωνία. Το μάθημά μου είχε κάνει φτερά από όλα τα αρχεία της σχολής και το λάθος ήταν του προηγούμενου γραμματειακού προσωπικού που δεν φημιζόταν για την ευγένειά   και το ενδιαφέρον του.   Συνεπώς 9 μονάδες έκαναν φτερά και 9 μονάδες μεταφράζονται σε δύο μαθήματα.   Ο κανονισμός του νέου συστήματος όριζε να καλύψω αυτές τις διδακτικές με μαθήματα μεγάλων απαιτήσεων. Κι αυτό ήταν που με τρόμαζε περισσότερο, να αναγκαστώ να παρακολουθήσω   κάποιο απαιτητικό μάθημα.   Για καλή μου τύχη όμως οι υπεύθυνες   του προσωπικού, αναγνωρίζοντας το άδικο στρίμωγμα μου, αποφάσισαν να παρακάμψουν την γραφειοκρατία και να με αφήσουν να διαλέξω κάτι εύκολο και βατό για να γίνει η δουλειά μου όσο πιο ανώδυνα γίνεται.    Έτσι λοιπόν η συμβιβαστική λύση βρέθηκε κι εγώ επέστρεψα στα έδρανα με καφεδάκι ...