Ας πούμε μια Καθαρή Δευτέρα...

Πέντε γεμάτα χρόνια κρίσης και κάτι ψηλά κι όνειρα χιλιάδων νέων παρκαρισμένα. Μια αναμονή που σκοτώνει και έργα που μένουν στην αφάνεια. Για πολλούς η κρίση δεν είναι καινούριο πράγμα, υπήρχαν και στις καλές εποχές άνθρωποι που αγωνίζονταν για τα αυτονόητα. Άνθρωποι που δεν πτοήθηκαν από τα δύσκολα αλλά κάπου κουράστηκαν από την υπερπροσπάθεια.

Με τέτοιες σκέψεις ξεκίνησα την περίοδο της κάθαρσης, Καθαρά Δευτέρα βλέπεις και έφτιαξα τον καφέ μου. Έξω ένα βαρύ γκρίζο στερέωμα με έναν Μάρτη που δε λέει να μας κάνει το χατήρι να προσπεράσει την κυκλοθυμία του για φέτος. Πάντα βαρύ το κλίμα της σαρακοστής λες και είναι στο έργο του Θεού να συμμετέχεις στη θλίψη των παθών. Ένας ακόμα χρόνος στις πλάτες μας σε μια παραγωγική ηλικία που ό,τι φτιάχνουμε, πέφτει σε μια μαύρη τρύπα και χάνεται.

Έχω όμως τον ζεστό μου τον καφέ στο χέρι, το καύσιμο της ψυχής για να προχωρήσει η ζωή, έναν υπολογιστή κι ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μου. Γιατί να παραπονεθώ όταν χιλιάδες συνάνθρωποί μου έχουν χάσει τα πάντα; Όταν χιλιάδες συνάνθρωποί μου έχουν μπει στο στόχαστρο όλου του κόσμου; Λύκοι λέει με προβιές προβάτων... Θα μας πάρουν τις γυναίκες, θα μας πάρουν την πίστη, ριψάσπιδες και καταπατητές που δεν έκατσαν να πολεμήσουν στον τόπο τους. Πόσοι αλήθεια είναι αυτοί που τα λένε όλα αυτά; Λίγοι θέλω να πιστεύω, λίγοι που απλά κάνουν φασαρία για να ακουστούν. Κι είναι άνθρωποι δικοί μας, κοντινοί μας που πίνουμε και τρώμε μαζί αλλά για κάποιο λόγο τους βγαίνει έτσι...

Ύστερα είδα αυτό το βιντεάκι και με τρόμο διάβασα τα σχόλια από κάτω, που ευτυχώς καταργήθηκαν, άκουσα και για την πονεμένη Σερβία που έκλεισε την καρδιά της στον πόνο του άλλου, άκουσα για τη Γερμανία που ενίσχυσε την ακροδεξιά παράταξη. Άκουσα και τι δεν άκουσα. Γιατί όμως να παραξενευτώ; Σε κάθε ευρωπαϊκή πόλη υπάρχει και ένα μουσείο βασανιστηρίων γιατί να γίνει ξαφνικά η Ευρώπη φιλεύσπλαχνη; Μόνοι πάντα ήμασταν και μόνοι θα πορευτούμε. Φτωχή μου Ελλαδίτσα που περήφανα δείχνεις πως το φως σου είναι εδώ. Ούτε ανακαλύψεις, ούτε μεγάλα κατορθώματα, ούτε σοφιστείες και μεγαλόπρεπα έργα, παρα μόνο ανθρωπιά. Το φως σου είναι η ανθρωπιά και τέτοιο φως καλή μου γλυκιά μου πατρίδα δεν το είχες ούτε στο Χρυσό αιώνα του Περικλέους.

Κλείνω με την ελπίδα να μαλακώσουν οι καρδιές όλων μας και με την ευχή να νηστέψουμε όλοι από τις κακίες μας.

Μαζεύουμε φάρμακα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για τα κοινωνικά μας ιατρεία:

https://www.facebook.com/events/854239991368353/?active_tab=highlights