Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Οι Κήποι του Πασά

Πολλά έχουν ακουστεί για τους Κήπους του Πασά της Θεσσαλονίκης. Δεξιά από τα ανατολικά τείχη της Άνω Πόλης και ευθεία πάνω από την Ευαγγελίστρια εντοπίζεται ένα υπαίθριο πάρκο για το οποίο πολλά λέγονται κατά καιρούς. Για τους οπαδούς των μεταφυσικών ιστοριών φαντασίας και τρόμου, οι κήποι αυτοί έχουν συνδέσει το όνομά τους με μια μυστική αδελφότητα Τούρκων αξιωματικών που επιδίδονταν σε απόκρυφα τελετουργικά. Μυστικά σύμβολα χαραγμένα πάνω στις βραχώδεις κατασκευές και κωδικοποιημένα γεωμετρικά σύμβολα, λέγεται πως συμπλήρωναν το απόκοσμο σκηνικό των δραστηριοτήτων τους. Η πιο τολμηρή εκδοχή αυτού του θρύλου υποστηρίζει πως η αδελφότητα προχωρούσε ακόμα και σε ανθρωποθυσίες που άφησαν για πάντα το αρνητικό τους στίγμα στο χώρο. Ένα εξαίσιο άρθρο που βρήκα σε αυτό  εδώ το ιστολόγιο. http://my-blo.pblogs.gr/2011/02/oi-khpoi-toy-pasa.html παρουσιάζει αναλυτικά όλες τις ιστορικές λεπτομέρειες σχετικά με την δημιουργία αυτού του πάρκου αλλά και το περιεχόμενο των αστικών μύ...

Το παιδί και ο σοφός

Μέσα μας κατοικεί ένα παιδί κι ένας σοφός. Ο σοφός είναι πάντα πιο έξυπνος και πιο δυνατός. Είναι φιλόδοξος και θέλει πάντα να κάνει σπουδαία πράγματα. Να κάνει κάθε στιγμή χρήσιμη και σημαντική, να πολεμά και να αγωνίζεται, να αφήνει το στίγμα του στην αιωνιότητα. Το παιδί πάλι είναι άλλη ιστορία. Θέλει να παίξει, να χαρεί, να κάνει σαματά, να τεμπελιάσει, να σαχλαμαρίσει. Το θέμα είναι πώς μπορούν να συνεργαστούν αυτοί οι δύο και ο ένας να αφήνει χώρο στον άλλο. Ο σοφός να καταλαβαίνει πότε γίνεται φορτικός και ξενέρωτος και το παιδί πότε γίνεται ανόητο και βλακώδες. 

Urbino

  Ταξιδάκι στο Urbino μέσα από τον φωτογραφικό φακό μιας αγαπημένης φίλης που είχε την τύχη να περιηγηθεί προσφάτως στα στενά αυτής της ιστορικής πόλης.    Το Urbino είναι μία μικρή προστευόμενη από την Unesco πόλη της κεντρικής Ιταλίας που εντοπίζεται γεωγραφικά ανάμεσα στο λιμάνι της Ancona και το ανεξάρτητο κρατίδιο του San Marino.  Ancona   Urbino            

Οι πρωτιές των φίλων!

  Αν είσαι 27 και κάτι κι αν έχεις πατήσει και λίγο τα πρώτα σου άντα τότε σίγουρα θα το έχεις ζήσει αυτό. Η πολυαγαπημένη αου παρέα έχει σκορπίσει γιατί τα χρόνια της πατρικής χάριτος έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και κάθε κατεργάρης έχει κάτσει στον πάγκο του. Δουλειές, υποχρεώσεις, ανεργία και τα λοιπά.   Πλέον η συνάντηση με τους φίλους είναι μια εκλεκτή πολυτέλεια που την απολαμβάνεις μόλις μερικές φορές το μήνα. Και όταν λέω συνάντηση με φίλους εννοώ με όλους τους φίλους της παρέας. Γιατί άλλο να συναντηθείς με ένα άτομο και άλλο να μπορέσεις να συντονιστείς με έξι και βάλλε νοματαίους. Άλλος έχει μετακομήσει στην άλλη άκρη της πόλης, άλλος έχει επιστρέψει στην πόλη των γονιών του, άλλος έχει μεταναστεύσει και πάει λέγοντας.   Σε αυτές τις σποραδικές πλέον συναντήσεις των φίλων κυριαρχούν δύο πράγματα. Η περίσσεια συγκίνηση. Ναι αυτός ο ριμαδοκαφές που τον έπινες μια και δυο φορές την μέρα σε σημείο που είχες σιχαθεί τα μούτρα του κολλητού σου, αυτός ο καφές τώ...